Skóra i sierść są najlepszym barometrem zdrowia. Skóra powinna być lekko zaróżowiona i elastyczna, bez zaczerwienienia, ran i łupieżu. Jej podrażnienie, zmatowienie i wypadanie sierści są przeważnie pierwszym zwiastunem, że w organizmie psa dzieje się coś niepokojącego. Może to być skutek obecności pasożytów lub niedożywienia wynikającego ze złej diety, ale równie dobrze wczesny objaw toczącego się w organizmie psa jakiegoś procesu chorobowego.

Skóra jest największym narządem psiego organizmu, u szczenięcia wraz z okrywą włosową stanowi 24% masy ciała, u dorosłego psa około 12%. Funkcjonuje na zasadzie sprzężenia zwrotnego z różnymi narządami wewnętrznymi, w tym z centralnym układem nerwowym, do którego, za pośrednictwem receptorów czuciowych przekazuje bodźce dotykowe, bólowe i cieplne.

Z jednej strony jest najskuteczniejszą ochroną przed urazami i szkodliwym wpływem środowiska, zabezpiecza organizm psa przed niekorzystnym działaniem czynników zewnętrznych, zapobiega utracie wody i warunkuje prawidłowe funkcjonowanie organów wewnętrznych. Spełnia rolę bariery immunologicznej, chroni narządy wewnętrzne przed bakteriami chorobotwórczymi i wraz z sierścią pozwala utrzymać bilans cieplny organizmu. Każde jej uszkodzenie powoduje, że bakterie dostają się do wnętrza ciała a chora, poraniona skóra jest doskonałą pożywka dla ich rozwoju. Z drugiej strony prawidłowe działanie narządów wewnętrznych powoduje, że skóra jest zdrowa, elastyczna i może bez problemu spełniać wszystkie swoje zadania.

Skóra psa nie jest strukturą jednorodną. W zależności od miejsca, które pokrywa, poszczególne jej partie różnią się między sobą grubością, barwą, obecnością gruczołów, włosów i paznokci. Pomimo jej odmiennego wyglądu w różnych częściach ciała, co ma związek z odmienną funkcją, jaką w tych miejscach sprawuje, ma ona wszędzie taką samą budowę anatomiczną.

Skóra składa się z trzech warstw:

• naskórek – stanowi warstwę zewnętrzną składającą się z wielowarstwowych komórek nabłonkowych, zawierających keratynę. To dzięki niej ta warstwa mimo swojej niewielkiej grubości jest bardzo odporna, a dzięki melanocytom posiada pigment, który chroni ją przed działaniem promieni UV. Naskórek ulega ciągłemu odnawianiu. Jego komórki potrzebują trzech tygodni do osiągnięcia dojrzałości, a w ciągu następnego tygodnia ulegają całkowitemu złuszczeniu. Ta zrogowaciała warstwa naskórka chroni skórę przed wysychaniem. W okolicy wszystkich otworów naturalnych naskórek przechodzi w wyściełającą je błonę śluzową.
• skóra właściwa – stanowi warstwę wewnętrzną, znajdującą się bezpośrednio pod naskórkiem i zbudowana jest z włókien kolagenowych i sprężystych. Jest ona silnie unaczyniona i unerwiona, znajdują się w niej również gruczoły potowe i łojowe. To z tej warstwy, ze znajdujących się tutaj mieszków włosowych, wyrastają włosy.
• warstwa podskórna składa się w dużej mierze z tkanki tłuszczowej.

Jeśli chodzi o strukturę chemiczną skóry, jej podstawowym składnikiem jest oczywiście woda, oprócz niej lipidy, tłuszcze obojętne, kwasy tłuszczowe, cholesterol, kolagen i minerały.

Choć u psów bardzo bogato owłosionych skóry nie widać, pełni te same funkcje, co u psów nagich. Również w tym przypadku trzeba o nią dbać, odpowiednio często szczotkować sierść, żeby zapobiegać powstaniu sfilcowań, które utrudniają wentylację skóry i mogą być przyczyną poważnych problemów. Pamiętajmy, że u zadbanego psa po rozchyleniu sierści w każdym miejscu powinna być widoczna zdrowa i elastyczna skóra, bez podrażnień i zaczerwienienia.