W przypadku większości ras mamy w Polsce na tyle liczną grupę reproduktorów, że nie ma potrzeby szukania ich za granicą. Decydują się na to przede wszystkim hodowcy, którzy mają piękne, bardzo utytułowane suki i ambicje rozwijania hodowli na najwyższym, światowym poziomie. Jeśli należymy do tej grupy i podczas wystawy za granicą zobaczymy psa tak pięknego, że nie możemy przestać myśleć o tym, żeby pokryć nim swoją sukę, nie wahajmy się zapytać właściciela o możliwości i warunki krycia. Przedstawienie jej osiągnięć wystawowych, a zwłaszcza renoma hodowli, jeśli się takiej dopracowaliśmy, bardzo ułatwia negocjacje. Najczęściej tego rodzaju wyjazd to bardzo męcząca i raczej kosztowna impreza, ale jeśli mamy szansę na wybitny miot, nie należy się wahać. Dobrze by było, żeby wcześniej urodziła już jeden miot, bo to pozwala upewnić się, że może mieć potomstwo.
Jeżeli nie zależy nam na konkretnym reproduktorze, warto sprawdzić, czy przewidywany termin krycia nie pokrywa się przypadkowo z terminem dużej wystawy międzynarodowej w naszym kraju. Można się wówczas skontaktować z oddziałem Związku Kynologicznego w Polsce (ZKwP), który tę wystawę organizuje i spytać, czy w interesującej nas rasie, zostały zgłoszone jakieś wybitne psy z zagranicy. Jest to doskonała okazja, którą warto wykorzystać, bo odpada koszt i trud podróży. Trzeba jednak najpierw skontaktować się z właścicielem psa, uzyskać jego zgodę i ustalić warunki finansowe. Możliwość takiego krycia jest dla hodowcy niezwykle kusząca, powodzenie przedsięwzięcia zależy jednak od precyzyjnego określenia dni płodnych suki, pies przyjeżdża na wystawę z reguły na jeden dzień, co oznacza, że krycia powtórzyć się nie da. Jest to dość ryzykowne, ale nawet wtedy nie należy się zrażać, bo często się zdarza, że uroda suki oraz nasza polska gościnność jest w stanie skłonić właściciela psa, by przedłużył swój pobyt chociaż o jeden dzień.
Powiedzmy jednak od razu, że poszukiwanie reproduktora za granicą tylko po to, żeby użyć tego argumentu w celach marketingowych, nie ma sensu. Warto się natomiast fatygować, jeśli stoi za tym jakiś konkretny zamysł hodowlany, np. poszukiwanie wybitnego psa z określonej linii hodowlanej lub chęć wyprowadzenia nowej, bo stawka krajowa jest już zbyt mocno ze sobą spokrewniona. Bardzo często trzeba szukać psa za granicą, jeśli mamy sukę wyjątkowo rzadkiej rasy i w Polsce nie ma dla niej odpowiedniego reproduktora. Sporo miejsca poświęcam problemowi znalezienia odpowiedniego psa, ale jest to sprawa niezwykle ważna, ponieważ od tego w dużej mierze zależy, jakich dochowamy się szczeniąt. Ambitny hodowca jedzie niejednokrotnie do wybitnego reproduktora na tzw. „drugi koniec świata”. I ma rację.
Jeśli decydujemy się kryć sukę, która jeszcze nie miała szczeniąt, a sami nie mamy żadnego doświadczenia i nie potrafimy pomóc, wybierzmy na ojca pierwszego miotu doświadczonego reproduktora, bo najprawdopodobniej sam sobie poradzi. Ma to jeszcze jedną zaletę, że w przypadku pustego krycia mamy pewność, że przyczyna niepowodzenia nie leży po stronie psa, lecz suki. Prawdopodobnie problem wynika z nieprecyzyjnego określenia dni płodnych, wielu właścicieli suk ma o tych sprawach więcej niż mgliste pojęcie. Spotykałam już właścicieli suk szukających reproduktora, głęboko przekonanych, że do krycia wystarczy, by suka miała cieczkę.
W dużych lecznicach zazwyczaj można wykonać odpowiednie badania laboratoryjne, które minimalizują ryzyko niepowodzenia. Natomiast jeśli potrzebujemy pomocy przy samym kryciu, poprośmy doświadczonego hodowcę a nie lekarza weterynarii chyba, że jednocześnie ma doświadczenie hodowlane. W rzeczywistości bywa różnie. Doświadczony reproduktor z reguły sam sobie radzi, nowicjusz może mieć kłopoty i wtedy trzeba mu pomóc, a o tym kiedy i jak należy pomagać piszemy w zakładce: Kiedy przy kryciu potrzebna jest pomoc?
