Są psy, które mają piękne białe zęby i bez naszej pomocy zachowują je do późnej starości. U innych problemy zaczynają się niemal natychmiast po ich wymianie i bez regularnego, bardzo starannego czyszczenia szybko pojawia się kamień nazębny oraz wszystkie związane z tym kłopoty.

Tak powinny wyglądać zdrowe zęby

Choć przyczyny powstawania kamienia nazębnego nie są do końca zdefiniowane, nie ulega wątpliwości, że niektóre psy mają szczególne predyspozycje do jego tworzenia. Należą do nich przede wszystkim psy małych ras: takie jak yorkshire teriery, pudelki oraz pinczerki i sznaucerki miniaturowe. Jeśli gdzieś zobaczymy, że york lub chihuahua ma  wysunięty język, tak jak na poniższym zdjęciu, możemy bez zaglądania mu do pyszczka, z całą pewnością stwierdzić, że w tym miejscu nie ma już zębów.

Jest to bardzo poważny problem wielu ras, dlatego jeśli ktoś zamierza psa wystawiać, powinien zacząć to robić jak najwcześniej, żeby sędzia, który chce sprawdzić prawidłowość uzębienia, miał szansę obejrzeć je jeszcze w komplecie. Nie u wszystkich psów utrata zębów następuje tak wcześnie, problem jest jednak na tyle często spotykany, że nie można go lekceważyć i od szczenięcia trzeba przyzwyczajać psa do ich czyszczenia.

Oprócz małych ras, zwiększoną podatność do osadzania kamienia nazębnego można zaobserwować także u psów z nieprawidłowym zgryzem, szczególnie tych o brachycefalicznej budowie czaszki. Niemałe znaczenie ma również odczyn pH śliny, stopień twardości wody, którą pies pije, oraz rodzaj karmy, którą zjada. Nie ulega wątpliwości, że praktycznie jedyną, skuteczną metodą utrzymania zębów w nienagannym stanie jest ich regularne czyszczenie i to zanim pojawi się kamień, bo potem walka z nim jest już znacznie trudniejsza.

Zdrowe zęby powinny być białe lub w kolorze kości słoniowej. Trzeba uważnie obserwować, czy nie pojawia się na nich najpierw żółtawy, a potem brązowawy nalot, który dość szybko narasta i tworzy nie tylko szpecącą, ale w dodatku cuchnącą i niebezpieczną dla zdrowia psa płytkę nazębną. Wszystko zaczyna się od powstania na powierzchni zębów niemal niewidocznej powłoki utworzonej przez znajdujące się w ślinie psa sole, która na początku bardzo słabo przylega do powierzchni zębów, z wyjątkiem ich górnej części, bezpośrednio na styku z dziąsłami.

Początki osadzania się płytki nazębnej wyglądają niegroźnie

Pierwszym sygnałem, że rozpoczęło się odkładanie kamienia nazębnego jest pojawienie się żółtego nalotu. Nie jest to jeszcze kamień, ale już na tym etapie tworzy się przyjazne środowisko dla rozwoju milionów szybko mnożących się bakterii. Jest to najwyższy czas, żeby koniecznie, jeśli do tej pory tego nie robiliśmy, zacząć czyścić psu zęby. W przeciwnym razie na tym podłożu już wkrótce rozpocznie się systematyczne osadzanie kamienia, postępujące w kierunku od nasady do końca zębów. Ma on porowatą strukturę, w której zatrzymują się resztki pokarmu będące idealną pożywką dla rozwoju różnych drobnoustrojów. W krótkim czasie z łatwością przylegają do niego kolejne warstwy, tworzy się coraz grubsza płytka nazębna, która wciska się w dziąsła, podrażnia je i odsłania szyjki zębowe, a to już nieuchronnie prowadzi do powstania stanu zapalnego.

Nie trzeba długo czekać, żeby doprowadzić zęby do takiego stanu

Dziąsła stają się zaczerwienione, opuchnięte, odsuwają się od zębów tworząc „kieszonki” w których gromadzą się resztki pożywienia. Bywa, że kamień nazębny narasta stopniowo, przez wiele lat, ale równie dobrze może całkowicie pokryć zęby już u rocznych psów. Niestety nie jest to tylko defekt kosmetyczny, ale realne zagrożenie dla zdrowia naszego przyjaciela. Wciskająca się od dziąsła płytka nazębna odsłania szyjki zębowe i powoduje paradontozę. Pies bardzo cierpi i nie może jeść, a bytujące na jego zębach bakterie w krótkim czasie stają się prawdziwą wylęgarnią chorób. Pojawia się trudny do zaakceptowania zapach z pyska i wszystkie możliwe choroby przyzębia. Na tym etapie żadne domowe sposoby pozbycia się kamienia nie zdadzą egzaminu, pies musi jak najprędzej trafić do weterynarza, który usunie kamień nazębny i zlikwiduje towarzyszący mu stan zapalny.