Pochodzenie

Przodkiem bloodhounda, podobnie jak większości gończych europejskich, jest celtycki pies gończy o zwisających uszach, który już w czasach prehistorycznych używany był przez Celtów do polowania. Psy te selekcjonowano pod kątem ich predyspozycji łowieckich, z których najważniejszy był węch, pozwalający na odszukanie zwierzyny w gęstych leśnych zaroślach. Z tych właśnie zalet słynęły psy hodowane w górach Ardeńskich, w klasztorze św. Huberta. Podobno były one potomkami psów, które polowały ze św. Hubertem, późniejszym biskupem Liege, który stał się ich patronem.

Gdy Normanowie z Francji pod wodzą Wilhelma Zdobywcy podbijali w 1066 roku Anglię, przywieźli na wyspę swoje psy myśliwskie, w tym również psa św. Huberta. Anglicy skrzyżowali go z innymi, nieistniejącymi już dziś psami w podobnym typie: talbotem oraz południowym białym gończym i nazwali go najpierw „ blue blood hounds”, czyli pies o błękitnej krwi, co następnie skrócono do bloodhound. Trudno dziś powiedzieć czy rasa powstała we Francji czy w Anglii, ale oba kraje sobie przypisują sobie tę zasługę. Władze FCI podjęły w tej sprawie salomonową decyzję. Postanowiły prawo do rasy przyznać Belgii, gdyż właśnie na terenie tego kraju znajduje się klasztor św. Huberta, od którego psy wzięły swoją nazwę.

Bloodhoundy dały początek wielu lokalnym rasom psów gończych w Europie, w tym naszym ogarom. Kiedy odkrycie Ameryki spowodowało, że fala emigrantów z wysp brytyjskich wyruszyła na podbój “nowego świata” bloodhoundy trafiły również do Stanów Zjednoczonych. Wykorzystywano je tam do ścigania zbiegłych niewolników, ponieważ jednak przy zatrzymaniu okazały się zbyt łagodne, skrzyżowano je z psami bojowymi, w wyniku czego powstał fila brasileiro.

Dziś bloodhoundy, w swojej oryginalnej postaci pracują jako psy policyjne, przede wszystkim w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, gdzie zdobyły tak wielkie zaufanie, że ich „ekspertyzy” uznawane są jako pełnoprawny dowód w postępowaniu sądowym. Zdarza się, że psy te stają przed sądem, gdzie posługując się swoim niezawodnym węchem praktycznie decydują o winie lub niewinności podsądnego. Co najważniejsze, w odróżnieniu od ludzkich sędziów nigdy się nie mylą. O popularności bloodhoundów w Stanach Zjednoczonych może świadczyć fakt, że posłużyły Waltowi Disneyowi do stworzenia postaci niezapomnianych postaci z kreskówek: psa Pluto oraz Goofy.

Do Polski pierwsze bloodhoundy dotarły bardzo dawno, najprawdopodobniej z krzyżowcami. Żyły na dworze królewskim, były ulubieńcami królowej Bony, żony króla Zygmunta Starego, oraz ich syna Zygmunta Augusta. Jednak wrażliwe na zimno psy słabo się u nas zadomowiły i do dziś pozostają rasą bardzo rzadką.

Wygląd
Bloodhound to duży, masywny pies, o doskonałej muskulaturze, który z powodu dość luźnej skóry wygląda na potężniejszego niż jest w istocie. Ma silny grzbiet i lędźwie, głęboką klatkę piersiową i potężne uda. Ogon wygięty w łuk, noszony nieco ponad linią grzbietu. Jest to jeden z najbardziej rozpoznawalnych psów. Ma charakterystyczną głowę z wyraźnie zaznaczonym guzem potylicznym. Pełne melancholii oczy z opadającą dolną powieką, pofałdowany pysk, długie nisko osadzone, zwisające uszy, potężne zwisające fafle i luźne podgardle nadają mu smutny, zatroskany wygląd, co stoi w wyraźnej sprzeczności z jego miłym, pogodnym usposobieniem.

Wysokość w kłębie: psy 64-69 cm, suki 58-64 cm.
Masa ciała: psy 18-23 kg, suki 16-20 kg.

Charakter, usposobienie
Bloodhound słynie ze wspaniałego, najlepszego na świecie węchu. W myślistwie jest niezrównanym tropowcem, jego umiejętności doceniła również policja wielu krajów. Potrafi bezbłędnie pójść śladem sprzed dwóch tygodni, w tropieniu jest zdeterminowany, pracuje w ciszy, jak w transie, nie zdekoncentrują go żadne napotkane przeszkody. Potrafi iść śladem ludzkim i zwierzęcym, bywało, że zanim dotarł do celu musiał przejść ponad 200 kilometrów. Jest to pies całkowicie pozbawiony agresji, idzie wskazanym tropem, za wszelka cenę dążąc do odnalezienia źródła jego pochodzenia, ale kiedy znajdzie przestępcę nie bardzo wie co z nim zrobić i najchętniej by go wylewnie powitał. Z tego względu bloodhoundy bardziej nadają się do odnajdywania zaginionych dzieci lub zabłąkanych turystów niż bezwzględnych przestępców.

Fakt, że są to psy stworzone do samodzielnej pracy bardzo utrudnia naukę posłuszeństwa Bloodhoundy są bardzo wrażliwe, wymagają delikatnego, łagodnego traktowania, skarcone rozpraszają się i odmawiają współpracy, a czasem nawet, co nie leży w ich naturze, stają się agresywne. Trzeba więc naukę rozpocząć bardzo wcześnie, oswoić psa z różnymi bodźcami, zaprzyjaźnić się z nim i zdobyć jego zaufanie. Bloodhound ma skomplikowaną naturę: w domu bardzo spokojny, ale nieznoszący samotności, na spacerze niezwykle aktywny, cały czas zajęty poszukiwaniem ciekawych śladów, które absorbują go do tego stopnia, że zapomina o właścicielu. Na otwartym terenie ani na chwilę nie wolno go spuścić ze smyczy, bo pozostanie głuchy na wołanie i jeśli ślad zaprowadzi go na jezdnię, łatwo może wpaść pod samochód.

Szata
Bloodhound ma gładką, krótką, gęstą i nieprzemakalną sierść, która na głowie jest nieco delikatniejsza niż na tułowiu.

Umaszczenie brązowe, czarne podpalane, wątrobiane, brunatne lub czerwonawe. Dopuszczalne są niewielkie białe znaczenia na przedpiersiu, stopach i czubku ogona.

Sierść bloodhounda nie jest kłopotliwa w utrzymaniu, bardzo wrażliwe są jednak jego oczy i uszy, które wymagają regularnej pielęgnacji, by nie dopuścić do powstania stanów zapalnych.

Więcej na temat pielęgnacji bloodhounda i przygotowaniu go do wystaw

Zdrowie
Bloodhoundy są dość podatne na skręt żołądka, dlatego dorosłego psa powinno się karmić trzy razy dziennie. Pies nie powinien pić łapczywie dużych ilości wody a po jedzeniu należy zapewnić mu przynajmniej godzinę odpoczynku. Ze względu na skłonność do schorzeń narządu ruchu, do ukończenia pierwszego roku życia nie wolno go forsować. Wskazane są jedynie spokojne spacery, biegi dozwolone są dopiero po zakończeniu procesu kostnienia. W okresie wzrostu pies powinien otrzymywać specjalną karmę przeznaczoną dla dużych ras, która zawiera wszystkie składniki wspomagające prawidłowy rozwój kości i stawów.

U psów z opadającą dolną powieką może pojawić się zapalenie spojówek, na różnego rodzaju infekcje narażone są także długie, słabo wentylowane uszy, które wymagają regularnej kontroli i w razie potrzeby czyszczenia. Ponieważ u bloodhoundów zdarzają się przypadki nużycy, pojawienie się jakichkolwiek problemów skórnych powinno skłonić właściciela psa do niezwłocznego zasięgnięcia porady lekarza weterynarii.

Do kogo pasuje ten pies ?

Bloodhound jest psem spokojnym, wręcz flegmatycznym, przyjaznym w stosunku do ludzi i zwierząt. Jego pasją jest węszenie, oznacza to, że jeśli nie chcemy aby wiedziony jakimś ciekawym tropem wybrał wolność, na spacerze powinien być zawsze prowadzony na smyczy. To samo dotyczy ogrodu. Jeśli w opłotowaniu jest nawet niewielka dziura, z pewnością ją znajdzie i wybierze się w poszukiwaniu przygód. Nie jest to pies dla każdego, wymaga bardzo wczesnej i umiejętnej socjalizacji i odpowiedniej ilości ćwiczeń. Uwielbia długie spacery, z przyjemnością przynosi rzucane mu piłeczki. Po takim spacerze chętnie wraca do domu, gdzie jest zupełnie bezproblemowy. Doskonale zgadza się ze wszystkimi zwierzętami, nawet z tymi najmniejszymi, jest niezwykle wyrozumiały i przyjacielski wobec dzieci.

Wszystko jest w porządku do czasu, dopóki jego właściciel nie pójdzie do pracy. Wtedy nasz przyjaciel nudzi się, tęskni, z rozpaczy obgryza meble i straszliwie wyje. Problem można rozwiązać dokupując mu drugiego czworonoga, najlepiej tej samej rasy. Za to po powrocie właściciel jest wylewnie witany, bo bloodhound to pies bardzo uczuciowy, który chodzi za swoim panem krok w krok i cały czas pokazuje jak bardzo go kocha. Uwielbia pieszczoty i potrafi ich się domagać, jeśli właściciel nie okazuje mu wystarczająco dużo zainteresowania jest bardzo nieszczęśliwy. Jest to więc rasa dla kogoś, kto rzeczywiście lubi psy, kto je rozumie i potrafi zaakceptować ich wyjątkowy charakter. W żadnym wypadku nie jest to pies, którego można pozostawić samemu sobie. Nie nadaje się ani do obrony, ani do stróżowania – nadaje się przede wszystkim do kochania.

Zalety i wady
+ doskonały stróż
+ niezrównany tropiciel
+ spokojny, zrównoważony
+ uwielbia aktywne spacery
+ sierść łatwa w pielęgnacji
– nie lubi jazdy samochodem
– źle znosi mieszkanie w mieście
– bywa uparty

Ciekawostki
Do historii przeszedł wyczyn bloodhounda o imieniu Nick Carter z Kentucky, który jako młody pies podjął ślad po 104 godzinach, (ponad cztery dni), podążał nim konsekwentnie 50 mil, a kiedy doprowadził stróżów prawa do zbiegłego przestępcy z radości go “ucałował”. Pies ten przyczynił się do ujęcia aż 600 kryminalistów, co zostało bardzo starannie przez policję udokumentowane.

Rekord Nicka Cartera został pobity w październiku 1954 roku, kiedy to trzy psy byłego pilota NAVY – Normana W. Wilsona: Doc Holliday, Queen Guinevere of Laureloak i Big Noso Katy, podjęły ślad po 322 godzinach (ponad 13 dni) od jego powstania i doprowadziły rodziców do zabłąkanego 13-letniego chłopca.

Nick Carter z Kentucky

Źródło:http://www.dognameswoof.com/blog/2007/01/nick-carter-bloodhound.htm

Jak znaleźć dobrą hodowlę ?

• Jeśli chcesz mieć psa tej rasy, nie kupuj go z niesprawdzonego źródła, poszukaj dobrej hodowli w naszym Katalogu Hodowców
• Wszystkich należących do ZKwP/FCI Hodowców psów rasowych zapraszamy do wpisania się za pośrednictwem Formularza kontaktowego do prowadzonego na naszym portalu Katalogu Hodowców, żeby ci, którzy chcą kupić dobrze odchowane szczenię, mogli do nich trafić. Wpis do katalogu jest bezpłatny.

Wzorzec rasy FCI
Wzorzec FCI nr 84 /22.06.2001/F
BLOODHOUND
(Chien de Saint Hubert)
Pochodzenie: Belgia (Ardeny).
Data publikacji oryginalnego wzorca: 13.03.2001
Użytkowość: Duży pies gończy, służbowy pies tropiący i pies towarzyszący. Był i nadal jeszcze jest psem myśliwskim, który ze względu na doskonały węch jest przede wszystkim tropowcem, równie często używanym do odnajdowania tropu rannej zwierzyny, w konkursach na sfarbowanym tropie, jak i do poszukiwania zaginionych osób podczas operacji policyjnych. Dzięki swej funkcjonalnej budowie pies Świętego Huberta odznacza się dużą wytrzymałością, a także wyjątkowym węchem. Bez żadnego problemu trzyma się tropu na długim dystansie i w nierównym terenie.
Klasyfikacja FCI:
grupa 6 Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne.
sekcja 1.1. Duże psy gończe.
Podlega próbom pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Duży pies gończy, par excellence tropowiec o bardzo dawnym pochodzeniu. Od wieków znany i ceniony jest jego wyjątkowy węch i wybitne uzdolnienia łowieckie. Hodowany był w Ardenach przez mnichów z opactwa Świętego Huberta. Pochodzi od psów gończych maści czarnej i czarnej podpalanej w VII wieku używanych przez mnicha Huberta, który później został biskupem, a kanonizowany został patronem myśliwych. Te duże psy gończe rozpowszechniły się w Ardenach, bowiem w rozległych lasach tego regionu dużo było zwierzyny grubej. Psy Świętego Huberta cenione były za wytrwałość i siłę, zwłaszcza w polowaniu na dzika. Pierwsze psy Św. Huberta były czarne, później także czarne podpalane. W XI wieku Wilhelm Zdobywca sprowadził te psy do Anglii. Wtym czasie zostały także sprowadzone psy tego samego typu, ale o całkowicie białym umaszczeniu, nazywane „talbot”. Dały one początek hodowli. Osobniki pochodzące z hodowli Świętego Huberta nazwano „bloodhound” (pies rasowy). Nazwa pochodzi od „blooded hound” oznaczającego psa czystej krwi, a więc czystej rasy. Następnie rasa rozwinęła się w Stanach Zjednoczonych. Tu, zwłaszcza w południowej części kraju psy te używane były do poszukiwania zbiegłych niewolników.

WRAŻENIE OGÓLNE:
Masywny, duży pies gończy i tropowiec, najpotężniejszy ze wszystkich psów gończych. Harmonijne zbudowany, o mocnym kośćcu, dobrej muskulaturze i dużej masie, ale nie sprawia wrażenia ciężkiego. Sylwetka o wydłużonych proporcjach, można ją wpisać w prostokąt. Sprawia wrażenie okazałego i szlachetnego, o dostojnej postawie. Głowa i szyja przyciągają uwagę obfitą, miękką skórą, zwisającą w wyraźnych fałdach. Jego chód także robi wrażenie: jest raczej powolny, nieco kołyszący, ale sprężysty, elastyczny i swobodny. Żadna cecha nie może być przesadnie wyrażona, by nie naruszała ogólnej harmonii, sprawiała wrażenie grubości, czy szkodziła zdrowiu lub samopoczuciu psa. Jako możliwe cechy przesadne można wymienić: zbyt głęboko osadzone lub zbyt małe oczy; obwisłe powieki; zbyt obfitą i zbyt luźną skórę ze zbyt licznymi i zbyt głębokimi fałdami; zbyt duże podgardle; zbyt wąska głowa. Psy zbyt duże, o zbyt ciężkim lub zbyt masywnym tułowiu także nie są pożądane, ponieważ wpływa to na ich walory użytkowe.

WAŻNE PROPORCJE:
– długość tułowia do wysokości w kłębie 10 : 9
– głębokość klatki piersiowej do wysokości w kłębie 1 : 2
– długość głowy do długości tułowia 3 : 7
– długość kufy do długości głowy 1 : 2

ZACHOWANIE – TEMPERAMENT:
Łagodny, spolegliwy i przyjazny w stosunku do ludzi, wyjątkowo przywiązany do właściciela. Tolerancyjny wobec innych psów z tej samej psiarni i innych zwierząt domowych. Zachowuje się raczej z rezerwą i jest uparty. Równie wrażliwy na pochwały, jak i nagany. Nigdy nie jest agresywny. Ma bardzo niski i donośny głos, ale nie jest szczekliwy.

  … cały wzorzec znajduje się na stronie Związku Kynologicznego w Polsce