Pochodzenie

Wbrew temu co mogłaby sugerować nazwa psa, rasa nie pochodzi z Dalmacji, ale nie ulega wątpliwości, że jest to bardzo stara rasa europejska. Trudno dziś wskazać przodków dalmatyńczyka, nie ma co do tego zgodności, niektórzy twierdzą, że jednym z nich był pointer, od którego nasz łaciaty przyjaciel różni się właściwie tylko umaszczeniem.

Na początku dalmatyńczyk był psem myśliwskim, używano go jako psa gończego do osaczania grubego zwierza. W historii dalmatyńczyka jest też polski akcent: Jan III Sobieski podczas odsieczy pod Wiedniem w 1683 roku, oprócz różnych trofeów zdobył także 26 dalmatyńczyków, które Turkom służyły jako psy bojowe.

Prawdziwa moda na tę rasę pojawiła się jednak dopiero w XIX wieku. Dalmatyńczyk stał się wtedy psem do towarzystwa, który niestrudzenie towarzyszył swojemu panu przy powozie lub podczas konnych przejażdżek, nie tylko dla bezpieczeństwa, ale przede wszystkim dla podkreślenia pozycji społecznej i zadania szyku. To zamiłowanie do biegu pozostało mu do dzisiaj. Od kiedy powozy przeszły do historii, dalmatyńczyk stał się bardzo lubianym psem rodzinnym. Apogeum jego popularności nastąpiło po pojawieniu się w 1956 roku książki Dodie’go Smitha „101 dalmatyńczyków”, a zwłaszcza po nakręceniu słynnego filmu Walta Disneya o tym samym tytule.

Wygląd
Dalmatyńczyk jest średniej wielkości psem, o silnej, zwartej sylwetce. Cechuje go doskonała muskulatura oraz bardzo oryginalna okrywa włosowa. Jego sylwetka wpisana jest w prostokąt, ma prosty, lekko opadający grzbiet, silne lędźwie, głęboką klatkę piersiową i długi, lekko wygięty, nisko noszony ogon. Kończyny silne, proste, łapy zwarte, o dobrze wysklepionych palcach.

Głowa długa, o płaskiej czaszce i lekko zaznaczonym stopie. Oczy okrągłe, ciemne, czarne lub brązowe, w zależności od koloru cętek na sierści. Uszy wysoko osadzone, zwisające, wewnętrzną krawędzią przylegające do głowy. Dalmatyńczyk jest psem pełnym elegancji, zwłaszcza w ruchu, uwidacznia się wtedy całe piękno jego sportowej sylwetki.

Wysokość w kłębie: psy 56 – 61 cm, suki 54 – 59 cm.
Masa ciała: psy 27 – 32 kg, suki 24 – 29 kg.

Charakter, usposobienie
Dalmatyńczyk to pies o wspaniałym usposobieniu. Jest inteligentny, bardzo zrównoważony, prawie nigdy nie szczeka chyba, że jest czymś rzeczywiście bardzo zaniepokojony. Jest wiernym przyjacielem całej rodziny oraz przede wszystkim wspaniałym opiekunem i niestrudzonym towarzyszem zabaw dla dzieci.

Nie jest agresywny, ale w razie potrzeby stanie do obrony. Bywa uparty. Można go szkolić, nie lubi jednak wielokrotnego powtarzania tych samych ćwiczeń, bo go to nudzi. Jeśli szkolenie ma przynieść efekty, program musi być bardzo urozmaicony. Dalmatyńczyk to pies z charakterem, jeśli się uprze, trudno narzucić mu swoją wolę, wówczas najlepiej odwrócić jego uwagę, zainteresować go czymś innym i dopiero po chwili wrócić do szkolenia

Szata

Sierść dalmatyńczyka powinna być krótka, dość delikatna, ale nie jedwabista ani nie wełnista i sprawiać wrażenie gładkiej i lśniącej. Barwa zasadnicza zawsze czysto biała, cętki okrągłe o wyraźnym kształcie i równo zarysowanych brzegach. Nie mogą się zlewać, wzorzec wymaga, by były równomiernie rozmieszczone, czarne u psów o pigmentacji czarnej i brązowe u psów o pigmentacji czekoladowej. Większe w górnej części ciała, zmniejszające się w kierunku ogona. Uszy również powinny być cętkowane. Jest to unikalne umaszczenie, którego nie spotka się u żadnej innej rasy psów. Zdarza się za to, choć bardzo rzadko, u koni i nosi nazwę tarantowate. Takiej maści był ponoć wierzchowiec hetmana Stefana Czarnieckiego.
Nos brązowy lub czarny, w zależności od koloru kropek.

Pielęgnacja dalmatyńczyka jest mało czasochłonna, krótka sierść wymaga jedynie od czasu do czasu kąpieli oraz szczotkowania dobrą włosianą szczotką.

Więcej na temat pielęgnacji dalmatyńczyka i przygotowania go do wystaw 

Zdrowie

Dalmatyńczyki są psami cieszącymi się przeważnie dobrym zdrowiem, niestety wskutek pewnego niesprzyjającego sprzężenia genetycznego niewielki ich odsetek rodzi się z wrodzoną głuchotą. Przy zakupie trzeba więc zwrócić uwagę na to, czy pies słyszy, a najlepiej poprosić hodowcę o pokazanie zaświadczenia badania audiometrycznego.

Dalmatyńczyk powinien mieć lekką, suchą konstrukcję, w żadnym przypadku nie wolno więc psa zatuczyć. Dla utrzymania dobrej, sportowej kondycji powinien mieć bardzo dużo ruchu i wysokiej jakości dobrze przyswajalną karmę.

Do kogo pasuje ten pies ?
Dalmatyńczyk jest przemiłym psem do towarzystwa, doskonale nadaje się dla rodziny z małymi dziećmi. Bez problemów przystosuje się do każdego mieszkania, jest bezkonfliktowy, nie wchodzi w utarczki z innymi zwierzętami, choć biegnącego psa może pogonić. Dlatego na spacerze powinien być zawsze na smyczy, tym bardziej, że choć sam nie zaatakuje, to na zaczepkę obcego psa zawsze odpowie.

Dalmatyńczyk to pies o wyjątkowej wytrzymałości, który wymaga bardzo dużo ruchu. Potrafi bez problemu przebiec w średnim tempie nawet kilkadziesiąt kilometrów dziennie. Nie jest to więc pies dla osoby, która tylko od czasu do czasu wyprowadzi go na kilkunastominutowy spacer. Pies musi mieć możliwość wyładowania swojej energii, trzymany wyłącznie w mieszkaniu może sprawiać problemy. Będzie za to nieocenionym towarzyszem dla amatora joggingu lub wycieczek rowerowych. Idealny przyjaciel dla osoby lubiącej aktywny, sportowy tryb życia. Ma doskonale rozwinięty instynkt terytorialny co powoduje, że jest dobrym stróżem, a jeśli jego rodzina znajdzie się w niebezpieczeństwie, pokaże, że jeśli trzeba, jest również psem obrończym.

Zalety i wady
+ doskonały pies rodzinny
+ opiekuńczy wobec dzieci
+ przyjacielski wobec innych zwierząt
+ niekłopotliwy w pielęgnacji
+ nadaje się do psich sportów
+ nieoceniony towarzysz joggingu i rowerowych wycieczek – wymaga bardzo dużo ruchu
– bywa uparty

Ciekawostki

• Małe dalmatyńczyki przychodzą na świat całkowicie białe i dopiero w ciągu kilku pierwszych tygodni życia na ich sierści pojawiają się szare cętki, które z czasem ciemnieją i stają się czarne lub brązowe.

Czysto białe szczenięta tuz po urodzeniu i po miesiącu już jako “prawdziwe dalmatyńczyki”

• Choć średnia miotu dla dalmatyńczyków wynosi 6-9 szczeniąt zdarzają się też mioty znacznie liczniejsze. Miley z Australii po 13 godzinnym porodzie urodziła 18 zdrowych szczeniąt – 6 samców i 12 suczek. Zaskoczenie było tym większe, że wykonane w trakcie ciąży USG pokazało tylko 3 maluchy. Więcej  https://www.womendailymagazine.com/courageous-dalmatian-mom-gives-birth-to-18-puppies/

Jak znaleźć dobrą hodowlę ?

• Jeśli chcesz mieć psa tej rasy, nie kupuj go z niesprawdzonego źródła, poszukaj dobrej hodowli w naszym Katalogu Hodowców
• Wszystkich należących do ZKwP/FCI Hodowców psów rasowych zapraszamy do wpisania się za pomocą Formularza zgłoszeniowego do prowadzonego na naszym portalu Katalogu Hodowców, żeby ci, którzy chcą kupić dobrze odchowane szczenię, mogli do nich trafić. Wpis do katalogu jest bezpłatny.

Wzorzec rasy FCI
FCI-Standard N° 153 / 30.05.2011/EN
DALMATYŃCZYK
(Dalmatinski pas)
POCHODZENIE : Chorwacja.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA : 13.10.2010.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies myśliwski, do towarzystwa i rodzinny. Daje się układać do rozmaitych celów.
KLASYFIKACJA FCI:
Group 6 Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne
Sekcja 3 Rasy pokrewne
Bez prób pracy

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Pochodzenie dalmatyńczyka prześledzić można dzięki malowidłom i ilustracjom w kronikach kościelnych z wieków od XVI do XVIII. Pies taki przedstawiony jest na malowidle ołtarzowym Madonna z Jezusem i aniołami z kościoła Gospa od andjela w mieście Veli Losinj, na wyspie Losinj w Chorwacji, datowanym na lata 1600 – 1630, a także na fresku w Zaostrogu, w Dalmacji. Można przypuszczać, że rasa pochodzi ze wschodnich rejonów Morza Śródziemnego, przede wszystkim z prowincji o historycznej nazwie Dalmacja. Pierwszy opis dalmatyńczyka pochodzi z diecezji Djakovo w Chorwacji, z kroniki biskupa Petara Bakica z roku 1719, i z kroniki Andreasa Keczkemety z roku 1737. Nazwa podana jest w wersji łacińskiej Canis Dalmaticus, a wzrost określony na 4-5 “Spithami” (dawna miara długości, około 15 cm – przyp. tłum.). W 1771 Thomas Pennant opisał rasę w księdze Synopsis of Quadrupeds pod dzisiejszą nazwą, przypisał jej pochodzenie z Dalmacji, a jej temperament określił jako bardzo niezależny. Thomas Bewick w 1790 roku nazywa te psy “dalmatyńskimi albo karecianymi”. Pierwszy, jeszcze nieoficjalny wzorzec dalmatyńczyka napisał Brytyjczyk, Vero Shaw, w roku 1882. Po powstaniu Klubu Dalmatyńczyka w Anglii (1890) wzorzec ten, o niewielkich poprawkach, przyjęty został jako oficjalny. FCI opublikowała wzorzec rasy 7 kwietnia 1955 pod nazwą „dalmatyński pies myśliwski”.

WRAŻENIE OGÓLNE :
Mezocefaliczny; głowa w kształcie stożkowatym, uszy wiszące. Tułów prostokątny, mocny, dobrze umięśniony, maść z wyraźnymi cętkami. Ruch musi być elegancki. Dymorfizm płciowy wyraźny.

WAŻNE PROPORCJE:
Stosunek długości tułowia do wysokości w kłębie 10 : 9. Odległość od podłoża do łokcia stanowi 50% wysokości w kłębie. Odległość od podłoża do stawu skokowego stanowi 20-25% wysokości w kłębie. Długość głowy wynosi około 40% wysokości w kłębie. Długość kufy do długości mózgoczaszki jak 1 : 1.

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT:
Temperament przyjemny, przyjacielski, bez śladu lękliwości czy rezerwy, nerwowości lub agresji. Dalmatyńczyk jest pełen energii, oddany, niezależny i łatwy do ułożenia. Lubi wodę i ruch na powietrzu, odznacza się wyraźnym instynktem psa gończego.

  … cały wzorzec znajduje się na stronie Związku Kynologicznego w Polsce