Pochodzenie
Epagneul breton, jak sama nazwa wskazuje, pochodzi z Bretanii. Pierwsze wzmianki o rasie pochodzą z połowy XIX wieku, ale dopiero w 1896 roku pies tej rasy po raz pierwszy pojawił się na wystawie w Paryżu. Wyhodowany został jako regionalny pies myśliwski. Anglicy polujący we Francji, po sezonie łowieckim często pozostawiali swoje psy na przechowanie u okolicznych chłopów. Ci postanowili je skrzyżować z miejscowymi psami myśliwskimi i w ten sposób, dzięki skojarzeniu z seterami, pointerami oraz angielskimi springerami, epagneul breton nabrał więcej elegancji i wytrwałości w polowaniu. Selekcja hodowlana zmierzała do uzyskania jak najlepszego psa myśliwskiego i to się udało. Jest doskonałym płochaczem, wystawia zwierzynę a na koniec aportuje ją z lądu lub z wody. Sprawdza się zarówno w polowaniu na ptaki jak i zwierzynę futerkową.
To, że jest dziś we Francji najbardziej popularnym psem myśliwskim, epagneul breton zawdzięcza Arturowi Enaud, który na początku XIX wieku stworzył planowy program hodowlany mający na celu odbudowanie starej, powoli zanikającej rasy. W 1901 roku pierwszy spaniel bretoński o imieniu Boy został wpisany do Francuskiego Rejestru Psów Rasowych. W roku 1907 powstał Klub Spaniela Bretońskiego i opublikowano pierwszy wzorzec tej rasy. Na pierwszej wystawie klubowej, która odbyła się w miejscowości Loudeac, pojawiło się aż pięćdziesiąt psów, ale niestety ciągle jeszcze o bardzo niewyrównanym eksterierze. Wskutek tego, w 1923 roku standard rasy został skorygowany, potem uczyniono to ponownie w 1950 roku i od tego czasu niezmieniony obowiązuje do dziś. Epagneul breton jest jedną z nielicznych ras francuskich, która zdobyła dużą popularność poza jej granicami, w tym w Stanach Zjednoczonych, gdzie pies otrzymał wdzięczną nazwę brittany.
Poziom wyznaczyły trzy francuskie hodowle: Du mas de la Combe, Cornouaille oraz Keranlouan, w których już drugie pokolenie właścicieli hoduje psy na najwyższym poziomie. Praktycznie wszystkie europejskie spaniele bretońskie mają w swoich rodowodach psy z tych hodowli.
Wyjątkowe zalety tej rasy zostały docenione także w Polsce, szczególnie przez myśliwych. Na wystawach widać je rzadko, są to przede wszystkim wspaniałe psy użytkowe, o miłej wprawdzie powierzchowności, ale nie na tyle efektowne, by w konkursie piękności zdystansować wielkie wystawowe gwiazdy. Ich właściciele nie są zazwyczaj miłośnikami wystaw, bo dla nich przede wszystkim liczą się ich walory myśliwskie.
Wygląd
Spaniel bretoński jest psem mocno zbudowanym, raczej przysadzistym. Ma zaokrągloną głowę, wyraźny stop i prosty grzbiet nosa zakończony ciemniejszą niż szata truflą. Oczy bursztynowe, harmonizujące z kolorem szaty, o łagodnym spojrzeniu. Uszy wysoko osadzone, dość krótkie, nieco zaokrąglone. Szyja średniej długości, bez śladów podgardla. Tułów wpisany w kwadrat, o prostym grzbiecie, głębokiej klatce piersiowej, szerokich lędźwiach i lekko spadzistym zadzie. Ogon wysoko noszony, naturalnie krótki lub przycięty, nie powinien przekraczać 10 cm.
Wysokość w kłębie: psy 48 – 51 cm, suki 47 – 50.
Masa ciała: 15 – 18 kg.
Charakter, usposobienie
Spaniel bretoński jest psem o idealnym wprost charakterze. Jest wspaniałym, bardzo wszechstronnym psem myśliwskim, może tropić, wystawiać i aportować zwierzynę. Jest nieocenionym pomocnikiem myśliwego, bezbłędnie z nim współpracującym, niemal uprzedzającym jego polecenia. Uznany został powszechnie za najbardziej inteligentnego psa myśliwskiego. Jest jednocześnie przemiłym psem do towarzystwa, całkowicie pozbawionym agresji. Bardzo przywiązany do swojego właściciela, jest najszczęśliwszy, jeśli może towarzyszyć mu wszędzie, a najlepiej na polowaniu. Urodzony pracuś, który nie znosi bezczynności.
Szata
Spaniel bretoński ma przylegającą, tylko lekko falistą, średniej długości szatę, która na uszach, brzuchu i tylnej powierzchni łap tworzy niezbyt obfite frędzle.
Umaszczenie pomarańczowo-białe, wątrobiano-białe, czarno-białe i trójkolorowe. Dopuszcza się także drobne cętki, ale są one niżej cenione. W Stanach Zjednoczonych akceptowane jest tylko umaszczenie pomarańczowo-białe i ewentualnie wątrobiano-białe.
Pielęgnacja spaniela bretońskiego nie jest skomplikowana, choć w okresie zmiany sierści trzeba jej poświecić trochę więcej czasu i regularnie ją szczotkować.
Więcej na temat pielęgnacji spaniela bretońskiego i przygotowania go do wystaw
Zdrowie
Spaniel bretoński jest psem wyjątkowo silnym i zdrowym, dożywa średnio 14-16 lat. Jest także niezwykle odporny na warunki pogodowe. Aż do grudnia, do końca sezonu łowieckiego, potrafi aportować ptactwo z wody. Nie spotyka się u tej rasy przypadków dysplazji i innych chorób dziedzicznych.
Do kogo pasuje ten pies ?
Spaniel bretoński jest idealnym psem dla polującego indywidualnie myśliwego i w takiej roli czuje się najlepiej. Jest łagodny i posłuszny, uwielbia współpracować ze swoim panem, cały czas jest w niego wpatrzony, gotowy do wykonania każdego polecenia. Nadaje się nawet dla niedoświadczonego właściciela, nie potrzebuje specjalnego szkolenia, bo układa się go bardzo łatwo. Trzeba jednak pamiętać, że jest to pies bardzo uczuciowy, wrażliwy i potrzebuje delikatnej ręki oraz stałego, bliskiego kontaktu z człowiekiem. Jest też doskonałym psem rodzinnym i do towarzystwa. Uwielbia zabawy z dziećmi, jest wobec nich delikatny i wyrozumiały. Jego pasją jest jednak las, dlatego psy tej rasy powinny mieszkać blisko natury, na wsi, z dala od miejskiego zgiełku.
Jeśli stworzy mu się możliwość wyładowania energii w plenerze, w domu będzie idealnie spokojny. Połączenie kanapy z lasem – jak najbardziej tak, sama kanapa stanowczo nie.
Zalety i wady
+ wszechstronny pies myśliwski
+ doskonały pies do towarzystwa
+ przyjazny wobec dzieci
+ pozbawiony agresji
+ nadaje się dla niedoświadczonego właściciela
+ łatwy w pielęgnacji – potrzebuje bardzo dużo ruchu
– nie nadaje się do mieszkania w bloku
Jak znaleźć dobrą hodowlę?
- Jeśli chcesz mieć psa tej rasy, nie kupuj go z niesprawdzonego źródła, poszukaj dobrej hodowli w naszym Katalogu Hodowców
- Wszystkich należących do ZKwP/FCI Hodowców psów rasowych zapraszamy do wpisania się za pośrednictwem Formularza kontaktowego do prowadzonego na naszym portalu Katalogu Hodowców, żeby ci, którzy chcą kupić dobrze odchowane szczenię, mogli do nich trafić. Wpis do katalogu jest bezpłatny.
Wzorzec rasy FCI
Wzorzec FCI nr 95
EPAGNEUL BRETON
(Epagneul Breton)
Tłumaczenie: Izabela Biernacka
Kraj pochodzenia: Francja
Data publikacji obowiązującego wzorca: 25.03.2003
Użytkowanie: wyżeł
Klasyfikacja FCI:
Grupa 7 Wyżły.
Sekcja 1.2 Wyżły kontynentalne, typ „spaniel”.
Podlegający próbom pracy
RYS HISTORYCZNY:
Pochodzi z Francji, dokładniej z centrum Bretanii. Aktualnie, liczbowo, pierwsza rasa wyżłów we Francji. Najprawdopodobniej jeden z najstarszych psów typu spaniel, ulepszany od początku XX wieku poprzez różne krzyżówki i selekcje. Projekt wzorca dla rasy powstały w Nantes w 1907 roku, został przedstawiony i przyjęty podczas pierwszego Zgromadzenia Plenarnego Klubu w Loudeac (Cotes du Nord) 7 czerwca 1908 roku.
WYGLĄD OGÓLNY:
Najmniejszy z wyżłów. Spaniel Bretoński jest wyżłem o krótkim ogonie lub bez. Harmonijnie zbudowany na solidnym, niegrubym kośćcu. Całość zwarta i muskularna na plecach, jednak bez ociężałości, jest dość elegancki. Pies jest silny i mocny, ma bystre spojrzenie i inteligentny wygląd. Pełen energii, którą zachował w drodze ewolucji i otrzymał przy ujednolicaniu tej rasy.
WAŻNE PROPORCJE:
Czaszka dłuższa niż grzbiet nosa w stosunku 3 : 2
Całość głowy proporcjonalna do ciała.
Głębokość klatki piersiowej równa jest połowie wysokości w kłębie.
Pies może być wpisany w kwadrat.
ZACHOWANIE – TEMPERAMENT:
Pies przystosowuje się do każdego środowiska, towarzyski, inteligentny i uważny, zrównoważony umysłowo. Wyróżniający się w tropieniu, chodach, zmyśle węchu, rozległości przeszukiwań, spontaniczności i trzymania postawy, poddający się szkoleniu.
… cały wzorzec znajduje się na stronie Związku Kynologicznego w Polsce
