Pochodzenie
Perro de aqua Espanol, czyli hiszpański pies wodny, występuje głównie w Andaluzji i jest z pewnością rasą bardzo starą. Na temat jej pochodzenia jest kilka teorii, jedna z nich mówi, że psy te pochodzą z Persji a do basenu Morza Śródziemnego przywieźli je około VI wieku Fenicjanie. Ponieważ w tym czasie Hiszpania była centrum hodowli owiec, stały się psami pasterskimi. Inna teoria powstanie rasy wiąże z Maurami, którzy mieli je przywieźć z Afryki. Jeszcze inni uważają, że jest to stara rasa andaluzyjska, która z czasem rozpowszechniła się w całej Hiszpanii.
Pierwsze wzmianki o hiszpańskich psach wodnych pochodzą z XII wieku. Nie ma w nich niestety żadnych zapisków, które by mogły którąś z tych wersji uprawdopodobnić. Ze źródeł pochodzących z XV wieku wynika, że psy te już wtedy znane były w całej Europie. Dopiero jednak w XX wieku, a dokładnie w połowie lat siedemdziesiątych, miłośnicy rasy: Antonio Garcia Perez i Santiago Montesinos podjęli starania o uznanie hiszpańskiego psa wodnego przez Międzynarodową Federację Kynologiczną, które w 1989 roku zostały uwieńczone sukcesem. Ze względu na swoje zalety, psy te powoli zaczynają się także pojawiać w innych krajach Europy. Zyskały sporą popularność w krajach skandynawskich, a w 2004 roku pierwsza suczka tej rasy została sprowadzona także do Polski.
Wygląd
Hiszpański pies wodny jest średniej wielkości, bardzo podobny do barbeta, z którym łączą go wspólni przodkowie. Jest psem mocno zbudowanym, o prostym, silnym grzbiecie, słabo zaznaczonym kłębie i lekko opadającym zadzie. Ogon często z natury bywa szczątkowy. Głowa elegancka, osadzona na dość krótkiej szyi. Oczy lekko skośne w orzechowym lub kasztanowym kolorze, uszy trójkątne, opadające.
Wielkość w kłębie: psy 44 – 50 cm, suki 40 – 46 cm.
Masa ciała: psy 18 – 22 kg, suki 14 – 18 kg.
Charakter, usposobienie
Hiszpański pies wodny ma bardzo miłe usposobienie. Ma wyjątkowo szerokie umiejętności i zainteresowania. Jest psem pasterskim, który uwielbia wodę i aportuje z niej dosłownie wszystko, potrafi nawet zanurkować i przynieść swojemu panu rybę. Jest ponadto doskonałym psem myśliwskim i stróżującym. W Hiszpanii szkoli się je do wykrywania materiałów wybuchowych i narkotyków, pracują także jako psy ratownicze. Jak widać są niezwykle wszechstronne. Są to przede wszystkim psy pracujące, ale równie dobrze sprawdzają się jako psy rodzinne i do towarzystwa. Są inteligentne, łatwe do szkolenia, wymagają jednak wczesnej socjalizacji i zaznajomienia z różnymi miejscami, ponieważ na nieznane zjawiska potrafią reagować lękiem.
Szata
Zgodnie ze swoją nazwą hiszpański pies wodny ma wodoodporną, bardzo obfitą, mocno skręconą sierść, porastającą jednakowo całe ciało.
Umaszczenie
jednobarwne: białe, czarne lub brązowe
dwubarwne: biało-czarne i biało-brązowe
Sierść wymaga odpowiedniego wyskubywania i formowania, bo u dorosłego psa ma tendencję do zwijania się w niesfilcowane sznurki. Jeśli pies nie będzie wystawiany, jego sierść dla wygody można po prostu skrócić.
Więcej na temat pielęgnacji hiszpańskiego psa wodnego i przygotowania go do wystaw
Zdrowie
Hiszpańskie psy wodne są bardzo odporne na złe warunki atmosferyczne. Z chorób dziedzicznych spotyka się u nich czasem dysplazję stawów biodrowych, postępujący zanik siatkówki i niedoczynność tarczycy.
Do kogo pasuje ten pies ?
Hiszpański pies wodny jest doskonałym psem dla całej rodziny, jakkolwiek spośród domowników wybiera sobie przeważnie jedną osobę, która jest jego panem. Jest zrównoważony i bardzo delikatny co powoduje, że bez obawy może mieszkać w domu gdzie są małe dzieci. Jako urodzony aporter potrafi w nieskończoność przynosić rzucane przez nie piłeczki. Żyje w przyjaźni z innymi zwierzętami domowymi. Wobec obcych jest nieufny, dlatego też doskonale sprawdza się w roli stróża. Jak każdy pies pasterski potrzebuje bardzo dużo ruchu.
Zalety i wady
+ bardzo miły pies rodzinny
+ przyjacielski wobec ludzi i zwierząt
+ nadaje się do każdych warunków mieszkaniowych
+ inteligentny, szybko się uczy
+ nadaje się do psich sportów
+ nie linieje – potrzebuje dużo ruchu
– wymaga systematycznej pielęgnacji
Jak znaleźć dobrą hodowlę ?
- Jeśli chcesz mieć psa tej rasy, nie kupuj go z niesprawdzonego źródła, poszukaj dobrej hodowli w naszym Katalogu Hodowców
- Wszystkich należących do ZKwP/FCI Hodowców psów rasowych zapraszamy do wpisania się za pośrednictwem Formularza kontaktowego do prowadzonego na naszym portalu Katalogu Hodowców, żeby ci, którzy chcą kupić dobrze odchowane szczenię, mogli do nich trafić. Wpis do katalogu jest bezpłatny.
Wzorzec rasy FCI
PERRO DE AQUA ESPANOL
(Spanish Water Dog, Hiszpański pies wodny)
Pochodzenie: Hiszpania
Data publikacji obowiązującego standardu: 03.09.1999
Użytkowanie: Używany jako pies pasterski, myśliwski oraz towarzysz rybaków.
Klasyfikacja FCI:
Grupa 8 – Aportery, płochacze i psy dowodne.
Sekcja 3 – Psy dowodne.
Nie podlega próbom pracy
KRÓTKI ZARYS HISTORYCZNY:
Obecność tego psa na Półwyspie Pirenejskim jest bardzo długa. Ma on to samo pochodzenie co barbet. Najliczniejsza jego populacja jest w Andaluzji, gdzie jest używany jako pies pasterski, zwany tam od wieków „psem tureckim”. Jego cechy fizyczne, szczególnie gatunek sierści są odpowiednie do warunków klimatycznych: suszy i wilgoci rejonów bagnistych co kwalifikuje go jako psa przydatnego dla pasterza, myśliwego (ptactwo wodne) i rybaka.
WYGLĄD OGÓLNY:
Typowy pies „wiejski”, proporcjonalny, średniej wielkości, dolichocefaliczny (długogłowy), raczej o wydłużonej, harmonijnej sylwetce i przyjaznym wyglądzie. Mocnej budowy, o dobrze rozwiniętym umięśnieniu, co jest wynikiem systematycznej pracy. Sylwetka jest prostolinijna. Wzrok, słuch i węch bardzo dobrze rozwinięte.
WAŻNE PROPORCJE:
Długość tułowia : wzrost (wysokość w kłębie) = 9 : 8
Głębokość klatki piersiowej : wzrost (wysokość w kłębie) = 4 : 8
Długość kufy : długość czaszki = 2 : 3
ZACHOWANIE – CHARAKTER:
Oddany, posłuszny, wesoły, pracowity, czujny i zrównoważony. Dzięki swej pojętności i zdolnościom może przystosować się do każdej sytuacji i warunków.
… cały wzorzec znajduje się na stronie Związku Kynologicznego w Polsce
