Pochodzenie

W przeciwieństwie do puli, historia powstania pumi jest bardzo krótka. Rasa ta pojawiła się na skutek skrzyżowania żyjących na Węgrzech owczarków puli ze sprowadzonymi z Niemiec szpicami a także francuskimi psami owczarskimi, które przyjechały na Węgry razem ze sprowadzonymi do tego kraju merynosami. Pumi bardzo długo pozostawały wyłącznie psami użytkowymi. Wykorzystywane były do pilnowania wiejskich gospodarstw oraz bydła i świń na pastwiskach. Do dziś większość z nich żyje na wsi, stróżuje, tępi gryzonie, ostrzega przed złodziejami, czasem uczestniczy w polowaniu na dziki. Na wystawy trafiły bardzo późno, bo dopiero w połowie ubiegłego wieku i raczej pozostały niezauważone.

Wygląd
Pumi jest średniej wielkości psem o kwadratowej sylwetce, długość tułowia równa wysokości w kłębie. Bardzo przypomina teriera, co szczególnie widać po jego trójkątnej głowie z wydłużoną kufą i stojących, załamanych na jednej trzeciej długości uszach. Jego znakiem rozpoznawczym jest wysoko osadzony, zakręcony ogon i właśnie te bogato owłosione, zabawnie załamane koniuszki uszu.

Wysokość w kłębie: psy 41-47 cm, najlepiej 43-45 cm,
suki 38-44 cm, najlepiej 40-42 cm
Masa ciała: psy 10-15 kg, najlepiej 12-13 kg,
suki 8-13 kg, najlepiej 10-11 kg.

Charakter, usposobienie
Pumi jest silnym, pełnym energii psem o bardzo żywym usposobieniu. W jego zachowaniu widać psa użytkowego, który stale musi mieć jakieś zajęcie. Jest bardzo czujny, reaguje na każdy odgłos i donośnym szczekaniem oznajmia, że jest na posterunku. Bardzo przywiązany do właściciela, potrzebuje kontaktu z człowiekiem, zupełnie nie nadaje się do życia w odosobnieniu.

Szata
Mimo, że jest potomkiem puli, pumi nie odziedziczył po nim sznurowej szaty. Ma gęstą sierść o krótko skręconym, twardym, ale nie drutowatym włosie okrywowym i bardzo obfitym miękkim podszerstku. W dotyku sierść powinna być szorstka i sprężysta, tworząca mniejsze i większe kępki o długości od 4 do 7 cm. Na uszach włos gęsty i szorstki, średniej długości, stojący. Nad oczami i na kufie krótki. Sierść pumi nigdy nie może być gładka ani spilśniona w sznury.

Umaszczenie zawsze jednolite i nasycone:

• szare w rozmaitych odcieniach (szczenięta rodzą się czarne i szarzeją z wiekiem),
• czarne,
• płowe (fako) w odcieniu czerwonym, żółtym lub kremowym; pożądana domieszka włosów czarnych lub szarych i wyraźna maska.
• białe

Przy pierwszych trzech wyżej wymienionych umaszczeniach biała plamka na piersi, o średnicy nie większej niż 3 cm oraz białe znaczenia na placach nie stanowią wady.

Pielęgnacja sierści sprowadza się do utrzymania jej w czystości, częstego szczotkowania i trymowania martwego włosa palcami. W przygotowaniu do wystawy wzorzec dopuszcza lekkie wymodelowanie głowy i nóg za pomocą nożyczek, natomiast strzyżenie całej szaty jest niedopuszczalne.

Więcej na temat pielęgnacji pumi i przygotowania go do wystaw

Zdrowie

Pumi są psami bardzo zdrowymi i odpornymi na złe warunki atmosferyczne. Nic nie wiadomo na temat chorób, na które ta rasa byłaby szczególnie podatna.

Do kogo pasuje ten pies ?

Pumi jest idealnym psem dla osób prowadzących wiejskie gospodarstwo, mieszkających z dala od miasta. Jest bardzo aktywny i cały czas musi mieć jakieś zajęcie, choćby pilnowanie terenu, w czym sprawdza się znakomicie. Donośnym szczekaniem uprzedzi, że ktoś się do niego zbliża. Teoretycznie mógłby nawet mieszkać w bloku, ale jego hałaśliwość szybko stałaby się dużym problemem wszystkich mieszkańców. Planując kupno psa lepiej więc mieć to na uwadze.

Pumi potrzebuje bardzo dużo ruchu, problem w tym że nie wystarczy mu wielokrotne przynoszenie rzucanej przez właściciela tej samej piłeczki, ani nawet bardzo długi, ale spokojny spacer na smyczy u jego boku, musi mieć prawdziwe zajęcie i pole do działania, choćby uprawianie jakiegoś sportu np. agility. Bez tego stanie się uciążliwy i zamęczy swoich właścicieli. Ponieważ jest bardzo miłym psem, przywiązującym się do swojej rodziny, będzie najbardziej szczęśliwy, mogąc z nią spędzać cały dzień i brać czynny udział we wszystkim, co się dzieje w domu.

Frantseï Blè, CC BY-SA 4.0 <https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0>, via Wikimedia Commons

Zalety i wady
+ bardzo przywiązany do właściciela
+ przyjazny wobec dzieci
+ inteligentny, łatwo się uczy
+ nadaje się do psich sportów
+ doskonały stróż – potrzebuje bardzo dużo ruchu
– nie nadaje się do mieszkania w bloku
– bardzo hałaśliwy

Ciekawostki
Pumi jest psem, który najlepiej czuje się w wiejskich klimatach, gdzie w każdej chwili dzieje się coś ciekawego, może pogonić kury i donośnym szczekaniem powiadomić właściciela, że ktoś się zbliża do domu. Warto popatrzyć na zupełnie inne wcielenie tego małego trzpiota – oto prawdziwa gwiazda światowych ringów.

Szurkebarat Csalogany – wł. Aurora Lovison

Pimpy, bo tak ją nazywają właściciele, zdobyła wszystkie tytuły o których wielu wystawców może tylko pomarzyć:

• Zwycięzca Świata Weteranów 2015
• Zwycięzca Świata 2010
• V-ce Zwycięzca Świata 2008
• Młodzieżowy Zwycięzca Europy ’ 2006
• Zwycięzca Europy ’ 2007 i 2009
• V-ce Zwycięzca Europy ’ 2008
• Interchampion
• Champion 9 krajów

Niekwestionowany, najlepszy wzorzec rasy, zamiast czytać – wystarczy popatrzyć.

Wzorzec rasy FCI
Wzorzec FCI nr 56
PUMI
Kraj pochodzenia: Węgry
Data publikacji obowiązującego wzorca: 06.04.2000
Użytkowanie:
Pies pasterski w typie teriera, nadaje się do pracy przy większych zwierzętach. Ma doskonały węch. Sprawdził się jako obrońca przed drapieżnikami i łowca gryzoni. Doskonały pies do towarzystwa, którego można trzymać w mieszkaniu. Potrzebuje dużo ruchu i zajęcia, nadaje się do rozmaitych sportów.
Klasyfikacja FCI:
Grupa 1 – Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1 – Psy pasterskie.
Próby pracy nie wymagane.

RYS HISTORYCZNY:
Rasa powstała w XVII i XVIII wieku na terenie Węgier, z kojarzeń ówczesnych puli z przywożonymi z Francji i Niemiec psami w typie teriera o stojących uszach. Uznano ją na początku XX wieku.

WYGLĄD OGÓLNY:
Pumi to średniej wielkości, wesoły pies pasterski w typie teriera, co szczególnie widać po jego głowie. Kufa jest wydłużona, a końce stojących uszu załamane są ku przodowi na jednej trzeciej długości. Sylwetka kwadratowa. Ponieważ pies jest niemal ciągle czujny i pobudzony, nosi szyję wysoko. Sierść średniej długości, falista, kędzierzawa. Różne umaszczenia, byle jednolite.

WAŻNE PROPORCJE:
– długość tułowia równa wysokości w kłębie,
– głębokość klatki piersiowej nieco mniejsza, niż połowa wysokości w kłębie,
– długość kufy nieznacznie mniejsza od połowy długości głowy,
– długość szyi równa długości głowy i wynosi 45% wysokości w kłębie.

ZACHOWANIE – TEMPERAMENT:
Ten dość żywy pies pasterski jest niezmordowany. Bardzo odważny, nieco podejrzliwy wobec obcych. Jego energia i duża ekspresja, połączone z rozsądnym zachowaniem, budzą ogólne zainteresowanie. Pumi jest dosyć hałaśliwy. Jego wygląd uosabia chęć działania, jest niezwykle aktywny i niezmordowany, ciągle w ruchu. Zachowanie flegmatyczne lub brak pewności siebie są nietypowe.

  … cały wzorzec znajduje się na stronie Związku Kynologicznego w Polsce