Pochodzenie
Terier irlandzki jak sama nazwa wskazuje pochodzi z Irlandii, a dokładniej z hrabstwa Cork. Pierwsza oficjalna wzmianka o rasie pochodzi z XIX wieku, choć jest z pewnością znacznie starsza, uważa się nawet, że jest to najstarsza rasa na wyspie. Terier irlandzki jest najprawdopodobniej potomkiem szorstkowłosych black and tan terierów, terierów walijskich i nieistniejących już terierów staroangielskich, kojarzonych z różnego rodzaju psami w typie teriera, hodowanymi przez lokalnych chłopów. Na wystawie terier irlandzki został pokazany po raz pierwszy w Dublinie w 1875 roku. Była to jednak stawka bardzo niewyrównana, na ringu były psy różnej wielkości, o różnym rodzaju owłosienia i różnej maści – od białej poprzez czarną z brązowym podpalaniem, pszeniczną aż do rudej. Zwycięzca był psem o proporcjach zbliżonych do dzisiejszego teriera irlandzkiego, szorstkiej sierści i ognisto rudym umaszczeniu, które podbiło serca rudowłosych Irlandczyków.
Prawdziwy rozwój rasy rozpoczął się od momentu powstania klubu rasy w 1879 roku, który rok później opublikował pierwszy wzorzec teriera irlandzkiego. Został on później poszerzony, opublikowany w 1897 roku i w tej wersji praktycznie niezmienionej pozostaje do dziś. Prace hodowlane zmierzające do uzyskania wyrównanego pogłowia w tym właśnie typie przyniosły znakomite efekty. Irlandczycy wyhodowali psa pięknego, o bardzo eleganckiej sylwetce, doskonałego użytkowo i przede wszystkim, na czym twórcom rasy szczególnie zależało, innego niż teriery wyhodowane przez bardzo nielubianych przez nich Anglików. Na przełomie XIX i XX wieku rasa miała swoje pięć minut: ceny psów były zawrotne a ich pogłowie szybko rosło. Potem nastąpiło załamanie spowodowane najprawdopodobniej kombinacjami hodowców, którzy usiłowali upodobnić teriera irlandzkiego do wilczarza, od czego później na szczęście odstąpiono. Dziś rasa ma stale wielu miłośników, jakkolwiek ciągle pozostaje niezbyt liczna.
Wygląd
Terier irlandzki ma bardzo zwartą, pełną elegancji, sportową sylwetkę mieszczącą się w krótkim prostokącie. Ma prosty, silny grzbiet, niezbyt głęboką, sięgającą łokci klatkę piersiową oraz wysoko osadzony i również wysoko noszony ogon. Przednie kończyny proste, ze zwartą kocią łapą, tylne nieprzesadnie kątowane, co wbrew pozorom nie przeszkadza mu biegać pięknym długim kłusem.
Głowa bardzo charakterystyczna, długa i wąska, o równoległej linii czaszki i kufy. Oczy ciemne, blisko osadzone, otoczone niemal czarną obwódką. Trufla nosowa wyrazista, czarna. Uszy nieduże, wysoko osadzone, trójkątne, które powinny być załamane tak, żeby linia załamania znajdowała się powyżej głowy.
Wysokość w kłębie: około 45 cm.
Masa ciała: psy 12 kg, suki 11 kg.
Charakter, usposobienie
Choć sami Irlandczycy nazwali teriera irlandzkiego rudym diabłem, to z upływem lat na skutek odpowiedniej pracy hodowlanej jego charakter zmienił się tak bardzo, że dziś ta nazwa niewiele ma wspólnego z rzeczywistością. Dzisiejszy terier irlandzki jest przemiłym, sympatycznym psem, bardzo przywiązanym do swojego właściciela. Jest bardzo ufny i łagodny w stosunku do ludzi a szczególnie przyjacielski w stosunku do dzieci. W głębi drzemie w nim jednak stworzenie żywiołowe i dość samowolne. Jest psem bardzo inteligentnym, daje się łatwo układać i jeśli tylko właściciel poświęci mu odpowiednio dużo czasu, pozwoli się bez większych problemów okiełznać.
Terier irlandzki jest psem bardzo wszechstronnym, poddaje się każdemu szkoleniu, może być psem myśliwskim, sprawdzi się również we wszystkich psich sportach. Praca sprawia mu ogromną przyjemność, jest pełen energii i zawsze gotowy do działania. Innym psom łatwo nie ustępuje. Można wprawdzie wyhamować jego zamiłowanie do zaczepek, trzeba się jednak liczyć z tym, że zaczepiony nie odpuści i będzie walczył z wielką determinacją i zaciekłością. Nie bez przyczyny zalicza się go do najbardziej walecznych psów.
Szata
Terier irlandzki ma dość krótką, szorstką szatę. Włos na całym ciele powinien być przylegający i niezbyt długi, na głowie tylko odrobinę, niemal niezauważalnie krótszy. Tylko na brodzie może być wyraźnie dłuższy.
Umaszczenie: zawsze jednolite, najbardziej cenione w kolorze jasnoczerwonym, czerwono słomkowym lub żółtoczerwonym. Akceptowane są małe białe znaczenia na piersi, znaczenia na łapach są mniej pożądane.
Terier irlandzki wymaga bardzo systematycznej pielęgnacji i trymowania, nawet wtedy, kiedy nie jest wystawiany. Jego sierść jest jednak łatwiejsza do pielęgnacji niż szata airedale teriera lub welsh teriera.
Więcej na temat pielęgnacji teriera irlandzkiego i przygotowania go do wystaw
Zdrowie
Terier irlandzki jest psem odpornym na choroby i z reguły zdrowym. Nie są znane choroby dziedziczne, na które psy tej rasy byłyby szczególnie podatne.
Do kogo pasuje ten pies ?
Terier irlandzki jest doskonałym psem dla rodziny lubiącej aktywny tryb życia. Warto jednak wiedzieć, że choć bardzo się ucywilizował, to jednak nie zatracił swoich pierwotnych cech. Nie lubi dużych psów, do których z reguły nastawiony jest konfrontacyjnie. Dlatego zawsze powinien być na spacerze pod opieką osoby dorosłej, najlepiej na mocnej smyczy, bo jeśli zdecyduje się pogonić za jakimś psem, nie da się go łatwo powstrzymać. Wymaga wczesnej socjalizacji i szkolenia, spokojnego, ale bardzo konsekwentnego. Najważniejsze to oswojenie go jak najwcześniej z innymi psami i hamowanie najmniejszych nawet przejawów agresji. Źle ułożony, samowolny pies będzie prawdziwym utrapieniem dla swojego właściciela, dlatego w żadnym wypadku nie można zlekceważyć jego wczesnej socjalizacji i wychowania. Szczególnie niebezpieczne jest rozbudzanie jego wrodzonej agresji.
Teriery irlandzkie mają mnóstwo energii, którą trzeba właściwie ukierunkować, najlepiej wyładować ją w psich sportach. Są to psy, które wymagają długich spacerów i dużo zainteresowania ze strony właścicieli. Nie wybierają sobie jednej osoby, swoimi uczuciami obdarzają wszystkich domowników. W domu są spokojne i bez problemu akceptują inne zwierzęta. Nie znoszą samotności, nie można ich na dłużej zostawiać samych w domu. Bardzo serdeczne wobec domowników, wobec obcych są nieufne i jeśli coś im się nie spodoba, nie zawahają się użyć zębów. Są doskonałymi stróżami a w przypadkach zagrożenia – obrońcami. Są mało hałaśliwe, zdecydowanie najmniej ze wszystkich terierów.
Zalety i wady
+ doskonały pies myśliwski
+ bardzo przywiązany do właściciela
+ przyjazny wobec dzieci
+ wybitnie inteligentny
+ nadaje się do wszystkich psich sportów
+ doskonały stróż
– zaczepny w stosunku do innych psów
– bywa samowolny
– źle znosi samotność
– sierść wymaga regularnego trymowania
Ciekawostki
Terier irlandzki miał niemal od zawsze kopiowane uszy, świadczyć to może o tym, że psy te wykorzystywano do walk. Klub irlandzkiego teriera jako pierwszy w historii kynologii podjął starania o wprowadzenie zakazu cięcia uszu. Pierwszym krokiem było dyskwalifikowanie na wystawach urodzonych po 1887 roku terierów irlandzkich z kopiowanymi uszami. Oficjalny zakaz wprowadzono w 1889 roku i od tego czasu psy tej rasy mają swoje trójkątne, pięknie załamane uszy, jakimi je obdarzyła natura. Musiało minąć prawie 120 lat, żeby zakaz kopiowania uszu objął praktycznie wszystkie rasy.
Jack London uczynił teriera irlandzkiego tytułowym bohaterem swojej książki „Jerry z wysp”. Zamieścił w niej doskonały portret teriera irlandzkiego. Opisał go jako psa bardzo wiernego, oddanego właścicielowi, ale z mocnym charakterem i niezwykle silną osobowością, który wie czego chce i umie postawić na swoim.
Jak znaleźć dobrą hodowlę ?
- Jeśli chcesz mieć psa tej rasy, nie kupuj go z niesprawdzonego źródła, poszukaj dobrej hodowli w naszym Katalogu Hodowców
- Wszystkich należących do ZKwP/FCI Hodowców psów rasowych zapraszamy do wpisania się za pośrednictwem Formularza kontaktowego do prowadzonego na naszym portalu Katalogu Hodowców, żeby ci, którzy chcą kupić dobrze odchowane szczenię, mogli do nich trafić. Wpis do katalogu jest bezpłatny.
Wzorzec rasy FCI
Wzorzec FCI nr 139 /02.04.2001
TERIER IRLANDZKI
(Irish Terrier)
Pochodzenie: Irlandia
Data publikacji obowiązującego wzorca: 13.03.2001
Użytkowość: może pełnić różne zadania w gospodarstwie, towarzyszy rodzinie , stróżuje lekceważąc niebezpieczeństwa i urazy. Na polowaniu sprawdza się u boku myśliwego, dobrze pracuje po strzale.
Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery
sekcja 1: teriery duże i średnie
Próby pracy nie są wymagane.
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
W Irlandii powstały cztery rasy terierów, wyraźnie różniące się od terierów kontynentalnych i angielskich. Możliwe, że terier irlandzki jest najstarszą z tej grupy ras Zielonej Wyspy, lecz do dziś zachowało się tak mało wiarygodnych przekazów, że trudno definitywnie potwierdzić tę tezę. Przed rokiem 1880 jego umaszczenie nie było ustalone, oprócz czerwonych bywały psy czarne podpalane oraz pręgowane. W końcu XIX w. czyniono starania, by wyeliminować z hodowli osobniki czarne podpalane i pręgowane. W początkach XX w. już wszystkie teriery irlandzkie były czerwone. Ich atrakcyjny wygląd sprawiał, że zaczęto je kupować i wystawiać w Anglii i Stanach Zjednoczonych, w których to krajach zostały entuzjastycznie przyjęte. Reputacja rasy jeszcze wzrosła podczas I wojny światowej, gdy teriery irlandzkie zostały użyte do noszenia meldunków i sprawdziły się w przerażającym huku i zgiełku walk w okopach. Ta ciężka próba potwierdziła ich nieustraszoność i inteligencję. Pierwszy klub rasy utworzono 31 marca 1879 r. w Dublinie i terier irlandzki, jako pierwsza z ras Szmaragdowej Wyspy została uznana przez Angielski Kennel Club. Nastąpiło to w ostatnich latach XIX w. Za ojczyznę rasy przyjęto Irlandię.
WRAŻENIE OGÓLNE:
Sprawia wrażenie psa aktywnego i ruchliwego, o napiętych mięśniach i nerwach, mocno zbudowany, ale nie ciężki, szybkość i wytrzymałość są równie cenione, jak jego siła. Sylwetka nie może być niezgrabna i przysadzista, jest elegancka i pełna wdzięku .
ZACHOWANIE/CHARAKTER:
Pojętny i stanowczy, żyje w zgodzie z innymi psami, wyjątkowo wierny. Ma dobry charakter i jest przymilny wobec ludzi, ale jeśli zaatakuje, jest odważny jak lew i walczy do końca. Niesprawiedliwa jest opinia jakoby psy te były zaczepne i nawet w ringu wystawowym wywoływały awantury. Gdy wymagają tego okoliczności, terier irlandzki okazuje się odważny i zdecydowany. Uczy się łatwo i jest łagodnym kompanem, w pełni zasługującym na określenie: ”stróż człowieka ubogiego, przyjaciel chłopa i ulubieniec dżentelmena”.
… cały wzorzec znajduje się na stronie Związku Kynologicznego w Polsce
