Pochodzenie
Tak to już jest, że sukces ma wielu ojców. Mimo, że wyżły weimarskie uznane zostały za rasę niemiecką, Francuzi twierdzą, że kolebką rasy jest Francja, ponieważ ich przodkami były szare psy św. Ludwika, które do roku 1450 wchodziły w skład królewskiej sfory. Psy te miały tak spodobać się książętom Saksonii i Weimaru, że założyli hodowlę i stosując ostrą selekcję doprowadzili do utrwalenia srebrzystego umaszczenia. Tyle, że psy św. Ludwika wcale nie były srebrzyste, tylko błękitne dereszowate, a na dodatek szorstkowłose. Nie ma więc żadnego podobieństwa między owłosieniem psów św. Ludwika i wyżłów weimarskich.
Na namalowanym w 1631 roku przez van Dycka obrazie, obok księcia Ruperta stoi srebrzysty pies z białą plamą na piersi, który rzeczywiście bardzo przypomina dzisiejszego wyżła weimarskiego, czyli w tym czasie maść srebrzysta musiała już istnieć. Mimo to niektóre źródła podają, że pod koniec XVIII wieku książę Karol August Weimarski skrzyżował niemieckiego wyżła krótkowłosego z angielskim pointerem, co zaowocowało przyjściem na świat srebrzystoszarego psa, który zapoczątkował linię wyżłów weimarskich. Ta teoria również wydaje się mało prawdopodobna w świetle niewątpliwego faktu, że srebrzysty pies musiał już istnieć ponad sto lat przed tą krzyżówką, skoro van Dyck go namalował.
Bardziej wiarygodne dane pochodzą z 1870 roku, kiedy to działało już kilka hodowli, między innymi barona von Wintzingerode-Knorr-Adelsbarna oraz malarza scen myśliwskich L. Lindblohm z Weimaru.
Na wystawie kynologicznej wyżły weimarskie pojawiły się po raz pierwszy w Berlinie w 1880 roku, gdzie pokazano 14 psów o bardzo zróżnicowanym eksterierze. W tym czasie wpisywano je jeszcze do księgi hodowlanej wyżła niemieckiego, uważając, że wyżeł weimarski jest jego błękitną odmianą. Dopiero 20 czerwca 1897 roku podczas wystawy w Erfurcie, w rok po opracowaniu wzorca rasy, powstał Związek Hodowli Wyżła Wismarskiego.
O tym, że w 1915 roku hodowla nagle nabrała rozpędu zadecydował przypadek. Na polowaniu major Robert aus der Berber przypadkowo zabił psa. Wyrzuty sumienia nie dały mu spokoju, rozpoczął intensywną pracę hodowlaną, zrobił bardzo dużo dla upowszechnienia rasy, napisał nawet na jej temat książkę, a na końcu został przewodniczącym klubu rasy.
Wygląd
Wyżeł weimarski jest psem wyjątkowo pięknym, obok którego trudno przejść obojętnie. Mimo potężnej muskulatury ma pełną elegancji sylwetkę. Ma prosty, wydłużony grzbiet, szeroką i głęboką klatkę piersiową, podkasany brzuch, lekko zaokrąglony zad i noszony pod kątem i zazwyczaj skrócony ogon. Kończyny proste, dobrze umięśnione z wyraźnie widocznymi ścięgnami. Głowa osadzona na dobrze umięśnionej szyi, średniej wielkości, z wyraźnie zaznaczoną bruzdą czołową. Oczy okrągłe, niebiesko-szare lub bursztynowe o inteligentnym spojrzeniu. Uszy szerokie i pofałdowane, lekko zwrócone ku przodowi. Wierzchołek nosa ciemny, stopniowo rozjaśniający się do szarego. Górna warga wyraźnie zwisa nad żuchwą.
Wysokość w kłębie: psy: 59 – 70 cm, suki: 57 – 65 cm.
Masa ciała: psy: ok. 30 – 40 kg, suki: ok. 25 – 35 kg.
Charakter, usposobienie
Wyżeł weimarski jest psem o bardzo silnie rozwiniętym instynkcie łowieckim. W kręgu jego zainteresowania znajduje się zarówno zwierzyna łowna, jak i biegających po ogrodzie koty. Potrzebuje bardzo dużo ruchu, najlepiej na dużym, otwartym terenie. Weimarczyk jest jednym z nielicznych psów myśliwskich, który nie ma tendencji do ucieczek i nawet na polowaniu stale utrzymuje kontakt z przewodnikiem. Jeśli mieszka w mieście musi oczywiście chodzić na smyczy w towarzystwie osoby dorosłej, bo mimo że jest psem bardzo zrównoważonym i spokojnym, to nie odmówi sobie przyjemności pogonienia za uciekającym kotem.
Jest psem bardzo inteligentnym i uczy się niezwykle szybko. Bardzo dobrze sprawdza się we wszystkich psich sportach, a jest to rodzaj aktywności, który bardziej rozwija psa niż zwykły spacer na smyczy. Mimo, że jest psem myśliwskim potrafi w razie potrzeby wystąpić w roli psa obronnego. Z reguły jest bardzo przyjaźnie nastawiony do świata i pozbawiony niepotrzebnej agresji, dlatego też doskonale sprawdza się jako pies ratowniczy i do poszukiwania narkotyków. Nie nadaje się ani do budy, ani do kojca, bo to zniszczy jego psychikę i zabierze mu radość życia.
Szata
Wyżeł weimarski występuje w dwóch rodzajach owłosienia:
Odmiana krótkowłosa:
Krótki, mocny, bardzo gęsty, lśniący i przylegający włos okrywowy pokrywający całe ciało, z niewielką ilością miękkiego podszerstka lub bez niego. Może być również włos średniej długości, twardy i przylegający, z obfitym miękkim podszerstkiem.
Odmiana długowłosa:
Włos miękki, jedwabisty, o długości 3-5 cm na grzbiecie i na bokach, z miękkim podszerstkiem lub bez niego. Włos na głowie nieco krótszy. Pod szyją, na przedpiersiu i brzuchu sierść powinna być dłuższa i tworzyć wyraźne frędzle. Na tylnej stronie ud portki a na ogonie wyraźne pióro. Przestrzenie międzypalcowe owłosione. Włos może być prosty lub falujący. Długa, falująca sierść dopuszczalna u nasady uszu, a końcach uszu dopuszczalna sierść aksamitna.
Umaszczenie – srebrzyste, sarnie, mysioszare, oraz wszystkie odcienie pośrednie. Głowa i uszy są zwykle nieco jaśniejsze. Wzdłuż grzbietu biegnie czasem ciemniejsza lub jaśniejsza pręga. Dopuszczalne są białe znaczenia na klatce piersiowej i palcach, im mniejsze tym lepiej.
Znaczenia w kolorze czerwono-żółtym lub brązowym są poważną wadą.
Sierść wyżła weimarskiego nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji. Psa krótkowłosego trzeba bardzo regularnie szczotkować i na bieżąco wyczesywać wypadający martwy włos gęstym grzebieniem. Pies długowłosy w rzeczywistości ma tylko średniej długości frędzle, które wystarczy wyczesać dwa razy w tygodniu. Jednego i drugiego trzeba oczywiście od czasu do czasu wykąpać.
Więcej na temat pielęgnacji wyżła weimarskiego i przygotowania go do wystaw
Zdrowie
Wyżły weimarskie są psami zdrowymi. Zawsze hodowano je jako psy użytkowe, od których wymagano idealnej kondycji i zdrowia. Do reprodukcji wybierano psy najlepsze, co w sposób naturalny eliminowało z hodowli psy z jakimikolwiek problemami zdrowotnymi.
U psów tej rasy zdarzają się czasem przypadki przepukliny pępkowej i dysplazji. Przepuklina przeważnie wymaga zabiegu chirurgicznego, jeśli chodzi o dysplazję, odpowiedzialni hodowcy przeprowadzają badania, które pozwalają wykluczyć jej obecność u zwierząt wykorzystywanych do hodowli. Właściciel wyżła weimarskiego powinien pamiętać o zapewnieniu psu odpowiedniej diety w okresie wzrostu i nieprzekarmianiu psa, który jest wielkim łakomczuchem i ma tendencję do otyłości. Jak każdy duży pies również weimarczyk może być zagrożony skrętem żołądka, dlatego po każdym posiłku należy psu zapewnić co najmniej godzinę odpoczynku. Wyżły weimarskie żyją średnio około 12 do 14 lat.
Do kogo pasuje ten pies ?
Wyżeł weimarski jest psem myśliwskim o bardzo dominującym charakterze, potrzebuje więc właściciela o osobowości przywódcy, któremu będzie musiał się podporządkować. To przywództwo wymaga jeszcze codziennego potwierdzania, bo psy tej rasy są uparte i lubią próbować, czy tej hierarchii nie da się odwrócić. Trzeba więc bardzo pilnować, żeby wydane polecenie zostało wykonane, zaniechanie pies odbierze jako słabość właściciela i punkt dla siebie. Wyżeł weimarski nadaje się do wszystkich psich sportów. Ich uprawianie jest doskonałą okazją do ustawienia właściwych relacji między psem i jego panem, pozwala także wypuścić z psa nadmiar energii. Jest bardzo inteligentny i warto go szkolić.
Wyżły weimarskie potrzebują bliskości człowieka, potrafią cały czas chodzić krok w krok za swoim panem, uwielbiają być przytulane i głaskane. Są niezwykle tolerancyjne wobec dzieci, którym bez protestu pozwalają dosłownie wejść sobie na głowę. Mimo to nie można zostawić psa z małymi dziećmi bez nadzoru, bo niechcący może przewrócić dziecko i zrobić mu krzywdę. Weimarczyk nie będzie dla dziecka opiekunką, tak jak na przykład nowofundland, ale świetnym kompanem, bo sam bardzo późno, dopiero w wieku czterech lat staje się psem dorosłym.
Doskonale czuje się w mieszkaniu pod warunkiem co najmniej dwóch krótszych i jednego bardziej intensywnego spaceru dziennie. Tylko wtedy mogą zostać dłużej same w domu, w przeciwnym razie potrafią zniszczyć mieszkanie i zatruć życie sąsiadom rozpaczliwym wyciem. Miłośnik kotów powinien zrezygnować z weimarczyka, pies może zaakceptować kota, który był przed nim, natomiast wprowadzenie kociaka do domu, w którym pies jest zadomowiony małemu futrzakowi dobrze nie wróży.
Zalety i wady
+ wszechstronny pies myśliwski
+ miły pies do towarzystwa
+ bardzo przywiązany do właściciela
+ doskonały stróż i obrońca
+ inteligentny i łatwy do szkolenia
+ spokojny i mało hałaśliwy
+ nadaje się do wszystkich psich sportów
+ łatwy w pielęgnacji
– wymaga bardzo dużo ruchu
– wchodzi w konflikty z obcymi psami
– bywa bardzo uparty
– nie lubi zostawać sam w domu
Ciekawostki
Cesarz niemiecki Wilhelm I był wielkim miłośnikiem wyżłów weimarskich. Wydał dekret, w myśl którego właścicielem psa tej rasy mogła zostać tylko osoba legitymująca się się pochodzeniem szlacheckim od czterech pokoleń.
Jak znaleźć dobrą hodowlę ?
- Jeśli chcesz mieć psa tej rasy, nie kupuj go z niesprawdzonego źródła, poszukaj dobrej hodowli w naszym Katalogu Hodowców
- Wszystkich należących do ZKwP/FCI Hodowców psów rasowych zapraszamy do wpisania się za pośrednictwem Formularza kontaktowego do prowadzonego na naszym portalu Katalogu Hodowców, żeby ci, którzy chcą kupić dobrze odchowane szczenię, mogli do nich trafić. Wpis do katalogu jest bezpłatny.
Wzorzec rasy FCI
TŁUMACZENIE z języka niemieckiego: Justyna Majewska-Czerny
KRAJ POCHODZENIA: Niemcy
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO STANDARDU: 19.03.2015
PRZEZNACZENIE:
Zgodnie ze swoim łowieckim przeznaczeniem, jako wszechstronny pies myśliwski wyżeł
weimarski musi posiadać wszystkie wymagane cechy do wydajnej pracy w polu, w lesie i wodzie,
przed i po strzale.
KLASYFIKACJA FCI:
Grupa 7 Wyżły.
Sekcja 1.1 Wyżły kontynentalne, typ «Braque».
Pies podlegający próbom pracy.
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Istnieje wiele teorii na temat pochodzenia wyżła weimarskiego. Pewne jest jedynie to, że wyżeł weimarski, który posiadał bardzo dużo domieszki krwi psa tropiącego typu „Leithund”, występował już w pierwszym trzydziestoleciu XIX wieku na dworze w Weimarze. W środkowych Niemczech, przede wszystkim w okolicach Weimaru i w Turyngii w połowie XIX wieku, a więc przed rozpoczęciem hodowli w czystości rasy, hodowla znajdowała się prawie wyłącznie w rękach zawodowych myśliwych oraz leśniczych i najczęściej ukierunkowana była jedynie na użytkowość. Kiedy minęły czasy psów w typie „Leithund”, skrzyżowali oni swoje psy również z psami typu ‘Hühnerhund’ (psami na ptactwo- przypis tłumacza) i hodowali dalej w oparciu o tę krzyżówkę.
Od około 1890 roku rozpoczęto planową hodowlę i założono księgi hodowlane. Obok wyżłów weimarskich krótkowłosych na przełomie XIX i XX wieku zaczęły pojawiać się, początkowo jedynie pojedyncze, osobniki odmiany długowłosej. Od momentu złożenia ksiąg hodowlanych wyżła weimarskiego hodowano w czystości rasy i pozostał on zasadniczo wolny od domieszek krwi innych ras, przede wszystkim pointera. Tym samym wyżeł weimarski jest uważany za najstarszą niemiecką rasę wyżłów, która hodowana jest w czystości rasy od 1900 roku.
WYGLĄD OGÓLNY:
Średniej do dużej wielkości, mocnej muskulatury pies myśliwski o suchej i harmonijnej budowie typowej dla psa pracującego. Cechy płci powinny być wyraźnie zaznaczone.
WAŻNE PROPORCJE:
Długość tułowia do wysokości w kłębie około 12 : 11.
Proporcje głowy:
Od czubka nosa do stopu nieco dłuższa niż od stopu do guza potylicznego.
Kończyny przednie:
Odległość od łokcia do środka śródręcza mniej więcej równa odległości od łokcia do kłębu.
ZACHOWANIE / CHARAKTER (USPOSOBIENIE):
Wszechstronny pies myśliwski, łatwy w prowadzeniu, zrównoważony, z dużą pasją, o systematycznym i wytrwałym sposobie szukania, jednak nie nadmiernie żywiołowy; wyjątkowo dobry nos; cięty w stosunku do zwierzyny i drapieżników; czujny, jednak nie agresywny; o pewnej stójce i niezawodnej pracy w wodzie; godna uwagi jest jego skłonność do pracy po strzale.
… cały wzorzec znajduje się na stronie Związku Kynologicznego w Polsce
